BİR HİKAYE

İhsan Cömert

comert_ihsan@hotmail.com

Bilindiği gibi geçen hafta Vatandaş Gazetesi’nin yayın hayatına başlamasının 62. Yıl dönümüydü.

Bu nedenle ilk gelen kutlamalardan Sevgili Halis BARAN’ın 60’lı yılların başında çekilmiş olduğunu sandığım Vefai abi ile birlikteki fotoğrafı beni oldukça gerilere götürdü, çok etkilendim.
Ayrıca Vezirköprü geçmiş kaymakamı ve emekli Vali Cengiz BULUT’ un resmini görünce de anılarım aklıma geldi.
Gene Vezirköprü’nün yakışıklı, unutulmaz, sevecen kendisini bizim gazete Vatandaş ailesinde “Abuma Mektuplar” şiirleri ile yâd ettiğimiz ve hiç unutmadığımız Sevgili Lütfi DİNÇER’in hiç değişmeyen yılların yaşlandıramadığı fotoğrafı da beni geçmişe götürdü. Nice sağlıklı yıllar.

PANKOBİRLİK

Pankobirlikle ilgili geçmiş haftalarda yazdığım bir yazıya duyarlılık göstererek geniş bir açıklama gönderen Sayın Başkan Mustafa SAATÇİ’ye teşekkür ederim.
Açıklamanın tam metni geçen haftaki gazetemizde yayımlandığı için burada tekrar yenilemeyeceğim. Şu kadarını belirteyim ki, ben o yazımda “PANKOBİRLİK Vezirköprü’ de kurulacak BES’den pay alarak ortak olamaz mı?..” diye sormuştum ve bunun gerekçelerini de özet olarak sıralamıştım.
Sayın SAATÇİ’den bu konuda bir açıklama gelir diye bekliyoruz.

BİR HİKAYE

Köy ağası her gün köyden kasabaya giderken atın seyisi atı donatır, ağayı ata bindirir, atın yularını çekerek kasabaya gidermiş.
Bir gün gene aynı durumda seyis ağayı ata bindirmiş, yularını eline almış düşmüşler yola.
Ağanın aklına muziplik gelmiş, hizmetçiye (seyise); “Ulan Mehmet, atın yola yaptığı dışkıları ye, bu atı sana vereyim, köye dönüşte sen ata bin ben de yuları elime alayım, atın sırtında seni köye getireyim” der.
Seyis, atın yaptığı dışkıları toplar, yer.
Ağa sözünde durur, attan iner, seyisi ata bindirir, köyün yolunu tutarlar.
Köye doğru yaklaştıkça seyis ağasının düştüğü hazin duruma çok üzülür. Bu şekilde köye girmeyi ağaya yakıştıramaz. Atı geri vermek ister. Yaptığı yanlışa da çoktan pişman olan ağa teklifi kabul eder.
Seyisin yaptığını yaparak atın dışkılarını toplar yer, atı alır, seyis geçer atın yularına.
Ağa başlar kendisini çekiştirmeye.

“Ulan be adam, bu at kasabaya giderken benimdi, şimdi gene benim. Öyleyse ben bu b-ku niye yedim.”
Bütünşehir yasası ile mahalle olan köyler zaten köydü. Şimdi ne oldu? Bu b-ku niye yedik ?..