Hayatımızda olumlu yaşantılar olduğu kadar olumsuz yaşantılar vardır. Olumsuzluklarla ilgili düşünceler ise daha çok zihnimizi meşgul eder. Mutluluk gibi olumlu duygulardan daha çok üzüntü pişmanlık gibi olumsuz duyguları daha çok hatırlarız. Yaşadığımız olumsuz hislerden kaynaklı kendimize de yaklaşımımız acımasız olabilir. Kendimize ”zaten hep böyleydi bundan sonra da böyle gider, Allah belamı vermiş” gibi işimizi daha çok zorlaştıran düşüncelerle yaklaşırız. Tam bu noktada kendine öz şefkatle yaklaşmak, yaşadığın durumun diğer insanların da yaşayabileceği, başına gelen olumsuz bir olayın senin bütün yaşamını temsil etmediğini ve yaşadığın olumsuzluklardan kendine değersizlik biçmemen gerektiğini söyler.

Şefkat acı çeken birisi için üzülmek anlamına gelir. Öz şefkat ise kişinin başkalarına gösterdiği şefkati kendine gösterebilmesidir. Çocukluk yaşantılarımızdan itibaren bize gösterilen ya da gösterilmeyen şefkat, kendimize yaklaşımımızı da belirlemeye başlar. Çocukluk yaşantısında çok fazla eleştirilmiş suçlanmış kişiler yetişkinliklerinde kendilerine daha az öz şefkat gösterebilirler. Tabi kendimize yaklaşımımızın nasıl olacağını seçmek öğrenilebilir. Bunu öğrenmek şunun için önemlidir: yaşama devam etme motivasyonu enerjisi kendimize destek olmaktan geçer. Kendimizi tüketerek iyi bir yaşam yaşayamayız.

İnsanların kendine şefkat gösterebilmeleri için yaşadığı acıyı fark edebilmeleri gerekir. Günümüze acıdan kaçmanın oldukça fazla yolu var. Gerçekçi olmayan ve hayatımızı şekillendiren de çok fazla mantık hatamız olabilir. Örneğin “Her açıdan mükemmel olmalıyım, olabildiğince kendimi zorlayım dişimi sıkayım, her şeyi erteleyim sadece sınava hazırlanayım, kimsenin yardımına ihtiyacım yok, tek başıma hallederim” gibi ifadeler gerçekçi olmayan ifadelere örnektir.

Sürekli çözüm odaklı yaklaşmak acı veren duygu düşüncede bir müddet kalamamak da öz şefkatin olmadığını gösterir. Olumlu duygular bizimse olumsuz duygular da bizimdir. Bize ne söylediğine bakmak örneğin üzüntü duygumuzu da kendimize kötü davranmadan kalmasına izin vermek sağlıklıdır.

Şu anda ne olduğuna bakmak şu anda sahip olduğumuz duygu düşünceler tüm hayatımızı şekillendirmez. Onlarla temas kurmak, onları anlamaya çalışmak bir pratik haline geldikçe ihtiyaçlarımızı daha çok anlamaya başlarız. İhtiyaçlar karşılandıkça hayat daha yaşanabilecek yer haline gelir. Herkes benzer yaşantılara kolaylıklara ve zorluklara sahiptir. Kendine şefkat göstermeyen birisi ise hayata ve diğer insanlara da bu duyguyu yansıtamamaya başlayacaktır.

Kendimizle kurduğumuz sağlıklı iletişim yaşantılarımızı da güzelleştirecektir.