BİR HİKÂYE

İhsan Cömert

comert_ihsan@hotmail.com

Hikâyeyi rahmetli Süleyman DEMİREL anlatmıştı. Hikâye şöyle;
Anadolu’nun bir köyünden yurttaş, zamanın başbakanına çok dertli bir mektup yazar.
– Sayın Başbakanım,
“Köyde tek odalı toprak zeminde bir evim var. Evliyim, dört çocuğum var. Eve sığmıyoruz. Çok bunalımdayım, ne olur bana yardımcı olun.”
Başbakan dertli vatandaşa şöyle bir cevap verir:
– Muhterem Mehmet Bey,
“Öküzlerini, ineklerini, keçilerini, tavuk ve hindilerini de çocuklarınla birlikte o tek odaya doldur. İki üç gün böyle bekle, bak çok rahatlayacaksın” der.
Mehmet Bey, başbakanın dediğinde bir keramet vardır düşüncesiyle söyleneni hemen yerine getirir.
Kendisi, eşi, dört çocuğu, öküzleri, inekleri, danaları, tavukları, hindileri hep birlikte toprak dam odaya doldurur. Kapıyı kapatır.
Üç dört gün beklemesi gereken Mehmet Bey üç dört saat bile beklemeden bunalımdan sabrı taşar. Çocuklar, eşi ve kendisi odada bırakın oturmayı, yatmayı nefes bile alamaz duruma gelirler.
Hayvanların koro gibi çıkardığı sesler, pisliklerinin kokusu aman Allah, dayanılır gibi değil.
Adam, hemen başbakana tel çeker, durumu anlatır.“Ölüyoruz başbakanım, bize çare bul, yetiş” diye yalvarır.
Başbakan, telgrafa hemen cevap verir.
– Mehmet Bey,
“Odayı hemen boşalt, güzelce bir temizle, kapıyı bacayı aç havalansın, ondan sonra da sadece eşin ve çocuklarınla birlikte evine yerleş sonucu bana bildir” der.
Mehmet Bey hemen gereğini yerine getirir. Eşini, çocuklarını temizlenmiş, dam odasına doldurur.
– Oh be dünya varmış der. Oturur başbakana uzun bir teşekkür mektubu yazar. Özetle şöyle der.
– “ Sayın başbakanım, bizi sıkıntıdan kurtardın, Allah seni başımızdan eksik etmesin” der.
Özgürlük hakkımızı kullanamıyoruz, seyahat hakkımız kullanamıyoruz. 65 yaş üstüyüz sokağa çıkıp güneş alamıyoruz. Evlerde kaz badiğine döndük.
Ne olur özgürlüğümüzü geri ver de insan olduğumuzu bilelim.
Hikâyedeki gibi dua edenler olur belki !…