Çocuğa Yaklaşım

Duygu Ceylan

duygu.ceylan.pd@gmail.com

Çıkamaz çocukluğundan dışarı kimse.
Bundandır sevmemiz kiraz ağaçlarını.
Fazıl Hüsnü Dağlarca

Konu çocuklar olduğunda her şey biraz daha dikkatli hale geliyor.
Onlar için en iyisini yapmaya çalışıyoruz. Nasıl daha iyi anne baba olabilirim, neler yapmam veya yapmamam gerekiyor diye sorgulamalara girebiliyoruz. Öyle de olması gerekiyor çünkü çocukluk yaşantıları hayatımızın diğer gelişim dönemlerini de etkiliyor.
Sağlıklı bir çocukluk sağlıklı bir ergenlik hatta sağlıklı bir ebeveynlik diyebiliriz.
Çocuğun büyüme sürecinde çok farklı etkenler rol alabiliyor.
Bu etkenler çocuk yetiştirmekle ilgili bildiklerimiz, şu anda çocuk yetiştirilmesinde kullanılan yöntemler, anne babanın çocuğa karşı tutumu, ailede büyükler varsa çocuğa sınır koymayla ilgili durumlar, çocuğun istekleriyle ebeveynin isteklerini dengeleme gibi.
Mutlaka en doğrusunu yapmamız gerekiyor gibi bir durumdan bahsetmek çok gerçekçi olmaz çünkü bu bir süreç ve önümüzde uzuuun yıllar var. Karşılaşılan sorunlardaki yaklaşımlar ılımlı ise aile bağları zaten gelişiyor. Üstelik çocuk problem çözmeyi en iyi örnek olarak ailede görüyor öğreniyor.
Anne babaların yaptıkları en büyük acelecilik, çocuk bir problem durumuyla karşılaşınca hemen nasihatlere başlıyor. Çocuğa öğretmeye girişiyor. Öğrettiği şeyi de çocuğun iyice öğrenebilmesini umuyor. Çocuk olsun genç olsun yetişkin olsun hepimizin önce kendimizi ifade etmeye ihtiyacı var. Çocuk öfkeliyse sakinleşmeden önce öfke duygusunu yaşamasına izin verilir. Öğrenmek için duygu durumunun kontrol edilebilir durumda olması gerekir çünkü. Sonrasında çocuklara kendini anlatmasına alan oluşturacak sorular sormamız gerekiyor.
Çocuğa koruyucu olmadan veya çocuğu düzeltmeye çalışmadan sorduğumuz sorular bunlar. Çocuğun cevabını ona kısaca özetleyerek devam ederiz ve olması gerekenin ne olduğunu yani tavsiye kısmına en son geçebiliriz. Sarılarak öperek çocukla temas kurarak onu güvende olduğunu hissettirmek de önemli. Çocuklar kendilerini anlatırken cümleleri kullanma konusunda yetişkinler kadar başarılı değillerdir. Konuşmak istemezlerse zorlamayın, oyun çocuğun dünyasına ulaşmanın en kestirme yoludur.
Çocukla ilgili konuşulduğunda kendi çocukluğumuza da gidiyoruz ister istemez. Belki kendi çocuğumuza verdiğimiz özen ve değer bize çocukluğumuzda gösterilmedi. Bunun biraz da içimizi sıkan bir yanı var. Yeteri kadar göremediğimiz ilgiyi “Keşke biraz görebilseydik” diye hayıflanabiliriz.
Anne babanızın yaşantılarında da onların ihtiyaçlarının giderilmediği durumlar olbilir. Belki de biz ailedeki sevgi zincirini oluşturan kişi oluruz.
Bazen yetişkin olmanın en zor yanı aileden öğrendiklerimizle kendi öğrendiklerimiz arasında kaldığımızda bize en uygun en doğru seçimi yapmaktır.
Mükemmel çocuk diye bir durum olmadığı gibi mükemmel çocuk yetiştirmek gibi bir durum da yok.
Hayat bir öğrenme süreci. Bu süreçte hayatı kolaylaştırarak ilerlemek hem kendimizin hem çocuğumuzun en doğal hakkı.